Naar aanleiding van de moord van Charlie Kirk, lijkt het mij een goed moment om stil te staan bij de mislukte aanslag op Ronald Reagan. Die aanslag vond plaats op 30 maart 1981 een dikke twee maanden na de inauguratie van de nieuwe president.
Enkele dagen voor die aanslag ging een herwerkte versie van een National Security Decision Directive van kracht waarbij vice-president Bush de leiding kreeg in geval van een nationale crisis. In een eerdere versie werd die bevoegdheid toebedeeld aan de minister van buitenlandse zaken, Alexander Haig. Meteen na de aanslag verklaarde Bush in zijn nieuwe capaciteit: "There was no conspiracy."
Een andere merkwaardig feit : geen enkele van de door de vermoede dader (waarover later meer) afgevuurde kogels, raakte Reagan. Andere personen werden geraakt, een gebouw en de limousine van Reagan, maar geen enkele trof de president zelf. Welke kogel dan wel? Volgens een NBC-correspondent - niemand minder dan Judy Woodruff - was er een schutter op een dak van een nabij hotel. Met die getuigenis is later niks aangevangen, maar het forensisch onderzoek wijst op een kogel van een geweer ontwikkeld door de CIA (Bush was een één jaar hoofd van de CIA, waarna hij door Jimmy Carter werd vervangen door Stansfield Turner).
De vermoede dader, ene John Hinckley Jr., werd na zijn arrestatie niet overgebracht naar een gewone gevangenis maar naar Quantico Naval Base in Virginia waar zich een kliniek bevindt gebruikt in het kader van MK-Ultra, het mind control programma van de CIA, belast oa. met de ontwikkeling van de perfecte Manchurian Candidate. Hinckley overigens probeerde zes maanden eerder ook een aanslag te plegen op Jimmy Carter. Dat Hinkcley zowel Jimmy Carter als Ronald Reagan viseerde is bijzonder belangwekkend: zoals eerder uitgelegd hier, viel Jimmy Carter uit de gratie van diegene die hem aan de macht hadden gebracht met name de Trilateral Commission en David Rockefeller. Voor diegene die hem zou opvolgen werd G.H.W. Bush uitverkozen. Maar daar stak Ronald Reagan een stokje voor, dus moest Bush (en Rockefeller) zich tevreden stellen met het vice-presidentschap.
Dus wie was John Hinckly Jr. De vermoede dader maakte deel uit van een familie die verwant was met de familie Bush (Niles Mercado, Bush Killing Reagan, pp. 41-42). Bovendien had één van de zonen van G.H.W. Bush (Neil Bush) de dag na de mislukte aanslag een dinner gepland met met Hinkcly's broer Scott. De zoon, Neil Bush, verklaarde dat hij op 23 januari 1981 (9 weken voor de aanslag) Scott Hinckly had ontmoet op een verrassingsfeest. Op de ochtend van 30 maart - de dag van de aanslag - deelde het U.S. Departement van Energie overigens aan Scott Hinckley mee dat er een onderzoek was gestart naar malversaties bij de Vanderbilt Energy Corporation, de oliemaatschappij van de Hinckly's. Kort na de aanslag nam John Hinckly Sr. ontslag als CEO van de oliemaatschappij. De Vanderbilt Energy Corporation was overigens deels gefinancierd door Zapata Oil, de oliemaatschappij eigendom van...G.H.W. Bush! Bush en Hinckly waren dus niet enkel familiaal verwant.
John Hinckly Sr. was bovendien ook nog eens voorzitter van World Vision International, een ngo met als activiteit het opzetten en managen van vluchtelingenkampen over de hele wereld. Dergelijke vluchtelingenkampen waren een dankbaar instrument voor de CIA voor de rekrutering van "intelligence assets" en het opleiden van moordenaars. Twee voorbeelden van dergelijke moordenaars gerecruteerd en opgeleid (geprogrammeerd) in een WVI-kamp waren Mark David Chapman - de vermoede doder van John Lennon - en John Hinckly Jr. Volgens Niles Mercado was de moord op Lennon gepland voor twee redenen: omwille van zijn invloed op de Amerikaanse jeugd een (overduidelijke) parallel met de moord op Charlie Kirk) maar was het vooral bedoeld als een dry-run voor het echte werk: de aanslag op Ronald Reagan (als deze theorie klopt, zou de aanslag op Charlie Kirk de voorbode kunnen zijn van een groter werk - de moord van Donald Trump misschien, of RFK Jr.?).
Hoe dan ook, dankzij de (mislukte?) aanslag werd Ronald Reagan een lame duck. De werkelijk macht verschoof naar zijn vice-president en daardoor naar de Trilateral Commission en de Rockefellers. Reagan mocht verder als uithangsbord dienen voor het werkelijke doel: een einde aan de Koude Oorlog hoax, en de globale machtsovername van de Technocratie.
